این دنیا پر از آدمهای خوبیه که ندیدم، پر از کسایی ک میتونم عاشقانه دوستشون داشته باشم

این دنیا پر از غذاهای خوشمزه ای هست که نخوردم

این دنیا پر از جاهای جالبی هست که نرفتم

این دنیا پر از بی عدالتی هم هست

پر از فقر، جنگ، تبعیض، کوته بینی و هزاران هزار چیز دیگه

بسته به حال آدم داره کدوم قسمتش رو ببینه. خوب یا بد. زیبا یا زشت. اما بنظرم میرسه خوبیهایی در اعماق زشتی ها منتظرم نشستن تا کشفشون کنم. به همین سوی چراغ قسم

سکانس اول در حالی که ولو شدم رو تخت و یک دستم تا آرنج تو پاکت چیپسه با گوشی ورمیرم که یهو به یه کانال تلگرامی میرسم که چند نفر دارن خودشونو ویران میکنن که فرهنگ جامعه آباد بشه. ناخود آگاه چند تا اتفاق

وسط اینهمه مشغله، دلم میخواست اینو بنویسم که اینجا ثبت باشه   برای   ابد...

دم غروب تو حیاط نشسته بودم، دوید اومد سلام کرد، دید حوصله ندارم باهاش کل کل کنم رفت بیرون درمونگاه، اشک تو چشام بود از غصه امتحان و جور آدمهای اطراف، یهو دیدم با یه دسته گل رز و محمدی برگشته میگه دیدم

كجاي اين زندگي   ايستاده   ام؟ نميدونم

اين چند وقتي كه گذشت، با وجود تلاش زيادي كه براشون كردم به خيلي از ارزوهام نرسيدم. و در حالي كه نااميدي داشت خفه م ميكرد، يهو خودم رو توي جايگاه آرزوهايي ديدم كه هرگز فكر برآورده شدنشم در تخيلم نميگنجيد! و با چشم خودم چرخيدن زندگي و بالا و پايين رفتن آدمها رو ديدم، و تفاوتهاش رو با تمام وجودم لمس كردم. فقط اميد دارم بتونم شش ماه، يك سال ديگه به خودم نگاه كنم و ببينم آرزوهام رو زندگي ميكنم. همين

ترسيدن فقط مال تو نيست. منم ميترسم. اتفاقهايي كه براي هركسي تو مسير زندگيش ميفته، ترسهاش رو تعريف ميكنه. از من توقع نداشته باش چشم بسته راه برم. واقعا نميفهمم ديروز اون جمله ها چطور توي ذهنم رديف شدن،